Μεγάλη Παρασκευή

Το έγραψα την Μεγάλη Παρασκευή, το αναρτώ σήμερα...

 Είναι αλήθεια. Είναι πάντα μια παράξενη μέρα. Όσο και να θες να το ξεχάσεις, όσο και να έχεις πειστεί ότι όλη αυτή η παραδοσιακή θρησκευτική κατάνυξη και θλίψη της ημέρας δεν σε αφορούν πια, θέλεις δεν θέλεις επηρεάζεσαι. Να φταίνε οι καμπάνες που βαρούν πένθιμα απ’ το πρωί, να φταίει το ραδιόφωνο που παίζει όμορφα αλλά καταθλιπτικά τραγούδια ή την Έλλη Λαμπέτη να απαγγέλει Καβάφη με αυτήν την εκφραστική, ιδιαίτερη φωνή της, ότι και να φταίει, νιώθεις περίεργα την μέρα αυτή. Σε πιάνει μια μελαγχολία γλυκόπικρη και συνάμα η ψυχή σου έχει ένα λίγωμα, μια αναμονή που δεν ξέρεις πώς να εκφράσεις. Όσο κι αν οι θρησκευτικές εκδηλώσεις δεν σε αγγίζουν, όσο κι αν η επαναλαμβανόμενη στερεοτυπία τους σε έχει κουράσει, είναι μάλλον η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, που δεν μπορεί να σε αφήσει ανεπηρέαστο. Αυτή η μέρα στο δικό μου μυαλό έχει πάντα κάτι πολύ συγκεκριμένο, κάτι που την χαρακτηρίζει. Έχει μια ιδιαίτερη ησυχία και γαλήνη. Για κάποιον λόγο όλα γίνονται σε πιο αργούς και ήρεμους ρυθμούς. Ακόμα και οι κόρνες των αυτοκινήτων σου φαίνεται ότι ηχούν πιο μαλακά απ’ ότι συνήθως και αισθάνομαι ότι αυτό το ακαθόριστο μελαγχολικό συναίσθημα πηγάζει ακριβώς από αυτήν την ησυχία. Οι περισσότεροι αδυνατούμε να διαχειριστούμε την ησυχία, έχουμε μάθει να μας τρομάζει και γι΄αυτό ολοένα ψάχνουμε τρόπους να την ξορκίσουμε, γι΄αυτό μια πραγματικά γαλήνια μέρα απαλλαγμένη απ’ τους εκκωφαντικούς θορύβους της καθημερινότητας συχνά μας θλίβει και μας μελαγχολεί. Μάλλον επειδή νιώθουμε ότι η ησυχία σε κάνει να σκέφτεσαι περισσότερο και η σκέψη για πολλούς από μας είναι συνήθως μια όχι και τόσο ανώδυνη διαδικασία...