Επιλεκτικές ευαισθησίες

   Με ενοχλεί η υποκρισία σε όλες της τις εκφάνσεις. Ακόμα περισσότερο με ενοχλεί η επιλεκτική ευαισθησία. Αυτήν την  οποία ορισμένοι, που θέλουν να αυτοπαρουσιάζονται ως τιμητές και αυτόχρημα υπερασπιστές του πολιτισμού και της κουλτούρας, προβάλλουν, για να προβληθούν στην πραγματικότητα οι ίδιοι, για να πείσουν για το υψηλό πολιτιστικό και διανοητικό τους επίπεδο και την βαθιά κοινωνική τους συνειδητοποίηση. Με λέξεις βαρύγδουπες, με εκφράσεις στομφώδεις όσο και η ψευτοευαισθησία τους, με ιερή οργή απέναντι στους καταστροφείς, όπως τους αποκαλούν, του πολιτισμού μας και απέναντι στα ιδεολογήματα του μίσους, όπως επίσης τους αρέσει να τα αποκαλούν κ.λ.π, με θέρμη σχεδόν αυτιστική, μας υποδεικνύουν την ιδανική γι' αυτούς στάση της σιωπηρής συνενοχής στα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Όχι δεν υποστηρίζω τον αναρχισμό, ούτε καν φλέρταρα ποτέ από μακριά με τον συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο και όχι δεν χαίρομαι καθόλου μα καθόλου με την καταστροφή της πόλης μου, γιατί παρά τα μύρια όσα στραβά της, σε αυτό το κουτσουρεμένο και πληγωμένο αστικό τοπίο έμαθα να ζω όλα μου τα χρόνια και αυτό έμαθα να αγαπώ και να σέβομαι. Όμως δεν αντέχω αυτήν την εκ του ασφαλούς εστέτ και ψευτοκουλτουριάρικη νοοτροπία που καταπίνει καμήλους και διυλίζει κώνωπες. Και την θεωρώ ψευτοκουλτουριάρικη ακριβώς γιατί πολιτισμός σημαίνει πρωτίστως ουμανισμός, αγάπη για τον άνθρωπο και την ζωή και όχι επιλεκτική αγάπη μόνο για τα μνημεία, τα κτίρια ή ακόμη χειρότερα για την εμπορική δραστηριότητα στο κέντρο της Αθήνας, λες και αυτή πλήττεται κυρίως από αυτούς που σπάνε βιτρίνες και όχι από το γεγονός ότι πολλοί (και προσεχώς ακόμη περισσότεροι) άνθρωποι πια δεν έχουν να ξοδέψουν ούτε ένα ευρώ παραπάνω από όσα ξοδεύουν για τα απολύτως απαραίτητα. Και ναι μπορώ να αγαπώ τον πολιτισμό και τα επιτεύγματα του και μπορώ να αξιολογήσω την καταλυτική του επίδραση στην αναβάθμιση της καθημερινότητας μας, όμως ταυτόχρονα μπορώ και να μην εθελοτυφλώ, μπορώ σε μια τέτοια ιστορική συγκυρία όπως αυτή που ζούμε να κάνω μια ιεράρχηση των αξιών. Γιατί η ζωή για μένα έρχεται πρώτη και με διαφορά. Αυτή που είναι για σας αγαπητοί μου ψευτοευαισθητοποιημένοι συμπολίτες; Γιατί δεν λέτε τίποτα γι' αυτήν την ζωή και την αξιοπρέπεια που μας τσαλαπατάνε καθημερινά, γιατί σας νοιάζουν μόνο τα ντουβάρια και γιατί μας προτρέπετε εμμέσως να κάτσουμε όλοι σπίτια μας για να μην ξαναβρεθούν κάποιοι και βάλουν φωτιές στην πόλη λες και αν αφήσουμε μια ολόκληρη κοινωνία να βουτηχτεί στην εξαθλίωση υπάρχει περίπτωση η πόλη και η χώρα ολόκληρη να τις γλυτώσουν τελικά τις φωτιές. Και το χειρότερο είναι ότι στα λόγια όλων αυτών που έσπευσαν να θρηνήσουν για τα κτίρια αφορίζοντας παράλληλα τους κακούς διαδηλωτές δεν είδα ούτε μια κουβέντα συμπαράστασης και πόνου για τα όσα περνάμε σήμερα, ούτε μια τόση δα φράση αλληλεγγύης για τις χιλιάδες των ανθρώπων που βγήκαν στον δρόμο για να διεκδικήσουν όχι μια άνετη ή πολυτελή αλλά απλά και μόνο μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή. Όλοι αυτοί λοιπόν που φαίνεται ότι ο ψευτοδιανοουμενισμός τους έχει κάνει να κωφεύουν μπροστά στην δυστυχία και την φτωχοποίηση ενός ολόκληρου λαού καλά θα κάνουν να πάψουν να μας κοιτάνε από τις γυάλινες προθήκες τους προτρέποντας μας να καθίσουμε ήσυχοι για να μην διαταράξουμε την καλά ριζωμένη αστική τους ηρεμία και να αναθεωρήσουν την έννοια του πολιτισμού μέσα τους… 

Christmas is over

  Γράφω τώρα που ο εορταστικός πυρετός (αν υπήρξε τέτοιος φέτος) ξεθύμανε, τώρα που προσπαθούμε αγάλι αγάλι να αποδεχτούμε την επιστροφή στην καθημερινότητα. H αλήθεια είναι πως δεν ήμουν ποτέ οπαδός των Χριστουγέννων και γενικά των γιορτών. Μ’ αρέσουν περισσότερο οι άλλες μέρες, οι απλές, αυτές που μπορούν να γίνουν όμορφες (ή  κι άσχημες ακόμα) απ’ το πουθενά, χωρίς να χρειάζεται να κουβαλάν έξτρα στολίδια και πρέπει. Κυρίως αυτά. Αυτά πάντοτε με ξένιζαν. Πρέπει να είσαι χαρούμενος, πρέπει να μπεις στο κλίμα, πρέπει να θέλεις να βρεθείς με τους συγγενείς, πρέπει να αγοράσεις δώρα, πρέπει, πρέπει, πρέπει. Κι αν η διάθεση σου δεν ταιριάζει με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αν τα πρέπει σε ξεπερνάνε, τότε τι γίνεται; Απ’ την άλλη καταλαβαίνω και ασπάζομαι σε ένα βαθμό την αναγκαιότητα των γιορτών, άλλωστε η καλώς εννοούμενη κανονιστικότητα δεν είναι πάντοτε και απαραιτήτως πηγή καταπίεσης, μπορεί να σε «αναγκάσει» κάποιες φορές να κάνεις πράγματα που απέφευγες από βαρεμάρα ή αναβλητικότητα. Φέτος όμως το προσπάθησα πάρα πολύ να μπω στο κλίμα κι ας είναι μια εποχή αλλόκοτη και εν πολλοίς ζοφερή, μια εποχή που σε κάνει σχεδόν να νιώθεις τύψεις αν προσπαθείς να περάσεις καλά χωρίς να σκέφτεσαι τι γίνεται στο ένα μέτρο από την μύτη σου. Το πάλεψα με την αγνότερη των διαθέσεων γιατί η αλήθεια είναι πως ό,τι κι αν συμβαίνει, όσο κι αν δεν πρέπει να εθελοτυφλούμε ή να επαναπαυόμαστε, η ανάγκη για ζωή είναι πάντα εκεί, παρούσα και με υψωμένο το ανάστημα της, σου μπαίνει στο μάτι, δεν σε αφήνει να την παραβλέψεις. Εξακολουθούμε να έχουμε ανάγκη (ίσως και περισσότερο τώρα) τους φίλους, τις παρέες, την συντροφικότητα, τις μουσικές μας, τις μικρές χαρές από ένα βιβλίο, ένα χάδι, μια ταινία, μια μυρωδιά. Κι αυτό προσπάθησα τα φετινά Χριστούγεννα. Να θυμηθώ και να απολαύσω στιγμές μικρές αλλά αναγκαίες, απέριττα ντυμένες για να μην ξεχαστώ. Και νομίζω το κατάφερα να συνταιριάξω τα πράγματα. Να ευφρανθώ χωρίς να λησμονήσω. Αυτό ίσως είναι και το ζητούμενο πια. Άλλωστε η λήθη δεν είναι πάντα λύση..

Χωρίς βαρβάρους

    Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Φράση που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, έχοντας εξυπηρετήσει πολλούς (και συχνά αλληλεπικαλυπτόμενους) ρόλους. Τον ρόλο της καραμέλας, της ελπίδας, της προσδοκίας, της στάχτης στα μάτια, του φτηνού «εκπολιτισμού» της ξεπερασμένης «ανατολίτικης» ελληνικής κοινωνίας, της υπεκφυγής, της μίζας, της ρεμούλας, της αρπαγής, της εξαπάτησης and so on and so forth. Και τώρα φτάσαμε στο οριακό σημείο 0, όπου η συγκεκριμένη φράση ηχεί με έναν και μοναδικό τρόπο στα αφτιά των περισσοτέρων μας: σαν κακόγουστο αστείο. Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση σήμαινε την προσπάθεια ή κατ’ άλλους την αναγκαιότητα εξευρωπαϊσμού της Ελλάδας σε όλα τα επίπεδα - στο κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό  και πολιτιστικό.  Και βέβαια αυτή η προοπτική βασιζόταν στην συμμετοχή της  χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μια ένωση που για πολλά χρόνια πολλοί πίστευαν ότι έχει ως στόχο την συνεργασία και την ευημερία των ευρωπαϊκών λαών. Πλάνη τεράστια για όσους την ασπάστηκαν. Οι ευρωπαϊκοί λαοί σίγουρα είχαν και έχουν ανάγκη την μεταξύ τους συνεργασία και αλληλεγγύη, όμως η Ε.Ε φτιάχτηκε ή κατέληξε τελικά να εξυπηρετεί εντελώς διαφορετικούς σκοπούς, που σχετίζονται με την υπερκερδοφορία των κεφαλαιοκρατών και την ευημερία των τραπεζών και όχι των λαών, οι οποίοι όπως είναι κάτι παραπάνω από φανερό δεν μπαίνουν καν στην εικόνα για αυτούς που κρατούν τα ηνία. Ναι, λοιπόν όλοι το καταλαβαίνουμε πια ότι «το ευρωπαϊκό όνειρο», «η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» και όλες οι αντίστοιχες φράσεις- καραμέλες με πρώτο συνθετικό την λέξη Ευρώπη λειτουργούσαν απλά σαν αντιβίωση "δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν" για πολλά χρόνια. Η ίδια η Ε.Ε με κύριο φορέα της την ευρωζώνη, έχει μετατραπεί σε ένα ζόμπι που καρκινοβατεί επικίνδυνα, προσπαθώντας με νύχια και δόντια να κρατηθεί, βασιζόμενο στην καταλήστευση των έρημων Ευρωπαίων πολιτών. Ευτυχώς όμως, το παραμύθι της Ε.Ε και οι όποιες αυταπάτες τροφοδοτούσε δείχνουν να καταρρέουν σε πρακτικό και συνειδησιακό επίπεδο πανευρωπαϊκά. Βέβαια, εμείς εδώ στην χρεοκοπημένη Ελλάδα μαζί με την οικονομική  χρεοκοπία μας ακόμη φοβόμαστε μην θιγεί και το επί δεκαετίες όνειρο της ευρωπαϊκής  μας ολοκλήρωσης. Όνειρο βέβαια εξ αρχής ψευδεπίγραφο, καθώς οι κρατούντες μας επί χρόνια επιδίωκαν να το καπηλευτούν και μόνο, για να αποκομίσουν υλικά και πολιτικά οφέλη, εφαρμόζοντας με θαυμαστό τρόπο τις τακτικές του λαϊκού ήρωα Χατζηαβάτη, του υποταγμένου και μικροαπατεώνα ανθρώπου, που γλύφει και χαϊδεύει όσους έχουν περισσότερη εξουσία απ΄αυτόν προσπαθώντας ταυτόχρονα να εξαπατήσει και να εκμεταλλευτεί όσους έχουν λιγότερη (βλέπε ελληνικός λαός). Τα όνειρα κατέρρευσαν λοιπόν (άλλοι θα έλεγαν ότι απλώς εκδικούνται) και πλέον θα πρέπει να βρούμε τρόπους και λύσεις μόνοι μας για να πορευτούμε χωρίς ψεύτικα δεκανίκια. Πράγμα σίγουρα δύσκολο εκ πρώτης. Άλλωστε ο ποιητής το έχει θέσει εύστοχα το ζήτημα εδώ και χρόνια «και τώρα τι θα γενούμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν μια κάποια λύσις». Όπως και να ‘χει όμως, οι δικές σου λύσεις θα είναι πάντα καλύτερες από αυτές που σου επιβάλλονται.

Aπολογισμός

  Λέξη παράξενη. Ίσως και κλισέ. Κρύβει μέσα της σκέψεις, έγνοιες, λογισμούς. Λέγεται και ακούγεται πολύ κάτι εποχές όπως τον Γενάρη με την έναρξη της νέας χρονιάς ή όπως αυτή εδώ. Σεπτέμβρης. Για πολλούς ο μήνας που σηματοδοτεί το νοερό ξεκίνημα του χρόνου. Και για μένα. Προσπαθείς να βάλεις σε τάξη σκέψεις, στόχους, επιδιώξεις, προβληματισμούς που θα σε κυνηγάνε για καιρό. Κι είναι και το καλοκαίρι που ακόμα σε καταδιώκει. Το καλοκαίρι των διακοπών των 10 ημερών για τους περισσότερους, που έχει προλάβει όμως να σταλάξει μέσα σου εικόνες, μυρωδιές, αισθήσεις, παραστάσεις, στιγμές, που νιώθεις ότι πολλές φορές ακόμη κι ολόκληρος χειμώνας δεν τα έχει καταφέρει. Κι ύστερα; Τι μένει απ’ όλα αυτά; Πώς όλα τα βιώματα των λίγων ημερών χωράνε σε μπουκαλάκι σαν αυτό του παραμυθιού να το τρίβεις και να έρχονται μπροστά σου, σαν παρακαταθήκη ραστώνης και ανεμελιάς σε ώρες δύσκολες χειμερινές; Δεν έχω απάντηση σ’ αυτό. Ο καθένας βρίσκει τρόπο μόνος του. Κι ύστερα μπορεί και να μην το 'χεις κρατήσει καν το μπουκαλάκι, μπορεί και να σπάσε στον γυρισμό. Και μέσα σ’ όλα αυτά να έχεις να κάνεις και τον απολογισμό, όχι μόνο του καλοκαιριού (αυτός θα ήταν εύκολος) αλλά της χρονιάς που έφυγε και να πρέπει να θέσεις στόχους (παλιούς ή νέους δεν έχει σημασία), να χαράξεις διαδρομές και να βρεις νέα νοήματα. Δύσκολος ο απολογισμός. Όχι τόσο γι΄αυτό που φεύγει όσο γι΄αυτό που έρχεται. Έστω. Τουλάχιστον ας εναποθέτουμε ελπίδες στην σκοτεινή γοητεία του αγνώστου…

Θερινός κινηματογράφος

   Μυρωδιά από γιασεμί, η βουκαμβίλια να περικυκλώνει την οθόνη και εμείς χαλαροί και ανακουφισμένοι από την καλοκαιριάτικη κάψα της ημέρας να απολαμβάνουμε την βραδινή δροσιά κρατώντας παγωμένες πορτοκαλάδες και γρανίτες και φορώντας την πιο αγνή σινεφιλική μας διάθεση. Άλλωστε ο θερινός κινηματογράφος στις παλιές αθηναϊκές καλοκαιρινές αίθουσες, όπως το Θησείον, τον Ζέφυρο, το Βοξ ή τη Ριβιέρα είναι συνυφασμένος με τις επανεκδόσεις παλιών κλασικών ταινιών πασίγνωστων ή και λιγότερο γνωστών. Φαίνεται πως για κάποιον λόγο το καλοκαίρι προσφέρεται για επανεκδόσεις πολύ περισσότερο από τον χειμώνα ίσως γιατί κουβαλάει μαζί του και ένα ακαθόριστο συναίσθημα νοσταλγίας πολύ ταιριαστό με τις παλιές ταινίες. Γιατί μην το αρνηθείτε. Όλοι έχουμε «νοσταλγήσει» νοερά την παλιά Αθήνα, πίσω σε μια ρομαντική εποχή αθωότητας, που μπορεί να μην έχουμε ζήσει, όμως ζωντανεύει στο μυαλό μας μέσα από τις διηγήσεις των παλιότερων και τις ασπρόμαυρες ταινίες. Έστω κι αν αυτή η εποχή δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά και έστω κι αν αντιπροσωπεύει περισσότερο μια μάλλον εξιδανικευμένη εικόνα του παρελθόντος, ο θερινός κινηματογράφος έχει κάτι από το άρωμα αυτής της παλιάς Αθήνας και αυτός είναι ένας από τους λόγους που τον αγαπάμε τόσο.  Έτσι, λοιπόν, και φέτος το καλοκαίρι, εμείς οι αθεράπευτα ρετρό Αθηναίοι θα πάρουμε από το χέρι τους αγαπημένους μας, θα αγοράσουμε παγωμένες γρανίτες και θα αφεθούμε στην νοσταλγική γοητεία των πιο ονειρικών σινεφιλικών ταξιδιών. Καλές προβολές..

Πήλινα πόδια

 Είχα καιρό να γράψω κάτι, γιατί μου φαινόταν ότι το ταίριασμα, η τοποθέτηση των λέξεων πλάι πλάι ήταν λίγη, ανίκανη να αποδώσει τα νοήματα, τις σκέψεις, τις έννοιες που ποθούσα. Σαν κάτι να έλειπε απ’ το μυαλό και την ψυχή μου, ένα κομματάκι από ένα παζλ, που άφηνε την εικόνα ανολοκλήρωτη. Τώρα όμως γράφω ξανά κι είναι λες και τα δάχτυλα μου θα τρυπήσουν το πληκτρολόγιο. Γιατί κάτι τέτοιες στιγμές οι λέξεις ξεπηδούν απ’ το μυαλό και συνταιριάζονται μόνες τους. Έζησα χτες κι εγώ όπως χιλιάδες άλλοι τον τρόμο και την βία στην πιο ωμή τους μορφή, το αίσθημα της ασφυξίας και του φόβου, αυτό το αίσθημα που με τόση προσήλωση και επιμονή προσπαθούν να φυτέψουν στην ψυχή μας αυτοί που τάχα νοιάζονται για μας και για το μέλλον μας. Αυτοί των οποίων τα εκτελεστικά όργανα με τις πράσινες στολές και τις άδειες ψυχές ακολουθούν πειθήνια τις εντολές. Εντολές ξεκάθαρες, δεν χρειάζεται ιδιαίτερο μυαλό για τις καταλάβεις. Τρομοκρατήστε, χτυπήστε, ψεκάστε, απειλήστε, κάντε ότι είναι δυνατόν για να κάμψετε τις αντιστάσεις και τις αντιδράσεις του κόσμου, κάντε ότι μπορείτε για να τον πείσετε ότι η αντίσταση είναι όχι μόνο μάταιη αλλά και επικίνδυνη. Η δημοκρατία με τα πήλινα πόδια πρέπει να στηριχθεί πάση θυσία. Πρέπει να κάνουμε οτιδήποτε για να διαφυλάξουμε αυτό το πτώμα με τον ψεύτικο μανδύα νομιμότητας και δημοκρατικότητας, έστω κι αν αυτός ο μανδύας έχει τρυπήσει και θαμπώσει τόσο πολύ πια που ούτε μικρά παιδιά δεν μπορεί να κοροϊδέψει. Ας κάνουν αυτοί ότι μπορούν. Ότι και να κάνουν ξέρουν βαθιά μέσα τους ότι τα πήλινα πόδια κάποια στιγμή σπάνε και θρυμματίζονται σε χίλια κομμάτια. Και τότε τίποτα δεν μπορεί να τα ξανακολλήσει.. 

Το δόγμα του σοκ

 Το δόγμα του σοκ (The shock doctrine) είναι μια συγκλονιστική ταινία, η οποία βασίζεται στο εξίσου συγκλονιστικό βιβλίο της Καναδής δημοσιογράφου Naomi Klein. Το δόγμα του σοκ όπως περιγράφεται στην ταινία είναι ένας μηχανισμός επικράτησης του καπιταλισμού στην πιο ακραία και καταστρεπτική εκδοχή του, ο οποίος ουσιαστικά βασίζεται σε μια σχετικά απλή αρχή (που έχει επιβεβαιωθεί και με διάφορα ψυχολογικά πειράματα). Η αρχή αυτή, η οποία μπορεί να εφαρμοστεί τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο εθνών και κρατών λέει στην πραγματικότητα το εξής : ότι ένας ανθρώπινος οργανισμός όσο και ένας ολόκληρος λαός αν βρεθούν σε μια τεχνητή κατάσταση σοκ, που στόχο έχει την διανοητική και σωματική τους εξουθένωση, θα έχουν μειωμένες ή και καθόλου αντιστάσεις απέναντι στην όποια προσπάθεια εκμετάλλευσης τους, γεγονός που θα τους μετατρέψει σε εύκολη λεία στα χέρια των επίδοξων εκμεταλλευτών. Αυτό ακριβώς το δόγμα εφάρμοσε ο αδηφάγος αμερικανικός καπιταλισμός για να επικρατήσει οικονομικά αλλά και πολιτικά σε μια σειρά χωρών της Λατινικής Αμερικής (Χιλή, Αργεντινή, Ισημερινός κ.λ.π) και όχι μόνο. Το δόγμα του σοκ μετουσιώθηκε σε όλες αυτές τις περιπτώσεις είτε στην δημιουργία τεχνητών οικονομικών κρίσεων που θόλωναν την κρίση και την ικανότητα αντίδρασης των λαών είτε στην οργάνωση στρατιωτικών πραξικοπημάτων με ταυτόχρονη βίαιη κατάπνιξη οποιασδήποτε μορφής αντίστασης είτε ακόμα και σε πολεμικές εισβολές με αιφνιδιαστικό χαρακτήρα, όπως έγινε στην περίπτωση του Ιράκ. Σε κάθε περίπτωση ο στόχος ήταν ένας και ξεκάθαρος: το κέρδος των πολυεθνικών εταιρειών και τραπεζών αμερικανικών κατά βάση συμφερόντων. Μετά την εφαρμογή του δόγματος του σοκ ο συγκεκριμένος στόχος ήταν σχετικά εύκολο να επιτευχθεί στηριζόμενος σε δράσεις που μπορούν να συνοψιστούν σε ένα τρίπτυχο: συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, ιδιωτικοποίηση όλων των πλουτοπαραγωγικών πηγών και εταιρειών κοινής ωφέλειας της χώρας-στόχου και ραγδαία αύξηση της ανεργίας με ταυτόχρονη κατακόρυφη πτώση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών.

  Μήπως όλα αυτά σας θυμίζουν τίποτα; Οι ομοιότητες με την περίπτωση της Ελλάδας είναι εξόφθαλμες και συνάμα εφιαλτικές . Με το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης, η οποία όπως είναι φανερό ούτε τυχαία ήταν ούτε απλά και μόνο προέκυψε ως αποτέλεσμα της απληστίας και της ανικανότητας των κυβερνώντων μας, όπως θέλουμε να πιστεύουμε, η χώρα μας κομματάκι κομματάκι ιδιωτικοποιείται, με άλλα λόγια πουλιέται για ένα κομμάτι ψωμί σε ξένα κατά κύριο λόγο συμφέροντα (και ενδεχομένως και σε λιγότερα τον αριθμό εγχώρια, ούτως ή άλλως το κεφάλαιο δεν γνωρίζει από πατρίδες). Παράλληλα, κάθε έννοια κοινωνικού κράτους καταλύεται και η ανεργία καλπάζει. Όλα αυτά σίγουρα δεν αποτελούν έκπληξη για τους γνωρίζοντες, πρόκειται για ένα σαφές σχέδιο οικονομικής υποδούλωσης της χώρας μας με την κυβέρνηση να έχει αναλάβει τον ρόλο του μεσάζοντα, περιμένοντας μάλλον το μπαξίσι της από την αγοραπωλησία.. Η κρίση, όπως όλοι έχουμε καταλάβει, δεν αφορά τους πάντες ούτε είναι επιζήμια για τους πάντες. Μπορεί να έχει φέρει στα όρια του τον ελληνικό λαό και όσους άλλους λαούς την βιώνουν σε παγκόσμιο επίπεδο όμως για τα μεγάλα κεφάλαια και τις τράπεζες έχει υπάρξει (και θα υπάρξει ακόμα περισσότερο στο μέλλον) εξαιρετικά προσοδοφόρα.

  Σε μια τέτοιου είδους παγκοσμιοποιημένη οικονομία όπως αυτή στην οποία ζούμε είναι αφελές να πιστεύουμε ότι τα πράγματα απλώς προέκυψαν για να φτάσουμε ως εδώ που φτάσαμε, είναι αφελές να πιστεύουμε ότι μας κυβερνούν οι καλές προθέσεις ανίκανων   απλώς ανθρώπων. Αντιθέτως μας κυβερνούν οι σκοτεινές προθέσεις απόλυτα διεφθαρμένων ανθρώπων. Από όλα αυτά συμπεραίνουμε ότι η Ελλάδα προφανώς ξεπουλιέται γιατί απλώς έτσι ήταν αποφασισμένο να γίνει και αυτό πρέπει να μας θυμώνει και να μας ενεργοποιεί εκατό φορές περισσότερο ενάντια σ’ αυτήν την καταστροφική λαίλαπα που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα της, ενδεδυμένη με τον μανδύα της οικονομικής κρίσης.