Είχα καιρό να γράψω κάτι, γιατί μου φαινόταν ότι το ταίριασμα, η τοποθέτηση των λέξεων πλάι πλάι ήταν λίγη, ανίκανη να αποδώσει τα νοήματα, τις σκέψεις, τις έννοιες που ποθούσα. Σαν κάτι να έλειπε απ’ το μυαλό και την ψυχή μου, ένα κομματάκι από ένα παζλ, που άφηνε την εικόνα ανολοκλήρωτη. Τώρα όμως γράφω ξανά κι είναι λες και τα δάχτυλα μου θα τρυπήσουν το πληκτρολόγιο. Γιατί κάτι τέτοιες στιγμές οι λέξεις ξεπηδούν απ’ το μυαλό και συνταιριάζονται μόνες τους. Έζησα χτες κι εγώ όπως χιλιάδες άλλοι τον τρόμο και την βία στην πιο ωμή τους μορφή, το αίσθημα της ασφυξίας και του φόβου, αυτό το αίσθημα που με τόση προσήλωση και επιμονή προσπαθούν να φυτέψουν στην ψυχή μας αυτοί που τάχα νοιάζονται για μας και για το μέλλον μας. Αυτοί των οποίων τα εκτελεστικά όργανα με τις πράσινες στολές και τις άδειες ψυχές ακολουθούν πειθήνια τις εντολές. Εντολές ξεκάθαρες, δεν χρειάζεται ιδιαίτερο μυαλό για τις καταλάβεις. Τρομοκρατήστε, χτυπήστε, ψεκάστε, απειλήστε, κάντε ότι είναι δυνατόν για να κάμψετε τις αντιστάσεις και τις αντιδράσεις του κόσμου, κάντε ότι μπορείτε για να τον πείσετε ότι η αντίσταση είναι όχι μόνο μάταιη αλλά και επικίνδυνη. Η δημοκρατία με τα πήλινα πόδια πρέπει να στηριχθεί πάση θυσία. Πρέπει να κάνουμε οτιδήποτε για να διαφυλάξουμε αυτό το πτώμα με τον ψεύτικο μανδύα νομιμότητας και δημοκρατικότητας, έστω κι αν αυτός ο μανδύας έχει τρυπήσει και θαμπώσει τόσο πολύ πια που ούτε μικρά παιδιά δεν μπορεί να κοροϊδέψει. Ας κάνουν αυτοί ότι μπορούν. Ότι και να κάνουν ξέρουν βαθιά μέσα τους ότι τα πήλινα πόδια κάποια στιγμή σπάνε και θρυμματίζονται σε χίλια κομμάτια. Και τότε τίποτα δεν μπορεί να τα ξανακολλήσει..
Το θέμα είναι ότι αυτοί φέρνουν εις πέρας επάξια το έργο που τους έχει ανατεθεί: Να φυλάνε τα αφεντικά τους ως καλά εκπαιδευμένα σκυλιά της χούντας. Και πρέπει κι εμείς να κάνουμε καλά τη δική μας δουλειά: Να σπάμε την τρομοκρατία τους διεκδικώντας τα αυτονόητα δικαιώματα που μας αφαιρούνται. Το "θετικό" με την καταστολή, εκτός του ότι σε οπλίζει με οργή, είναι πως όλος ο κόσμος που ήταν εκεί βίωσε έμπρακτα γιατί τους λέμε δολοφόνους. Είδε τις μεθόδους τους, είδε το περίσσιο ζήλο τους για "έννομη τάξη" και αίμα. Να γίνει κτήμα στη συνείδηση όλου του κόσμου πως αυτοί δεν είναι "εργαζόμενοι που είχαν ανάγκη από έναν μισθό" ούτε τοποτηρητές της ασφάλειάς μας, αλλά πληρωμένοι δολοφόνοι, χειρότεροι από νονούς της νύχτας. Το τρομοκράτος παρακράτησε!
ΑπάντησηΔιαγραφήΈχεις πολύ δίκιο, όταν και οι (όποιες) τελευταίες αυταπάτες για τον ρόλο της αστυνομίας και του πολιτικού συστήματος καταρρέουν, ο κόσμος αρχίζει να οργανώνεται και να μην φοβάται πια. Αυτό που ένιωσα κυρίως χτες ήταν ότι το μόνο τους όπλο είναι ο φόβος, νομίζουν ότι αν μας κάνουν να φοβόμαστε θα κλειστούμε στο καβούκι μας. Κι όμως τελικά το σημαντικότερο σε όλο αυτό το κίνημα είναι ότι η συνειδητοποίηση και η αλληλεγγύη σου δίνουν δύναμη και διαλύουν τον φόβο..
ΑπάντησηΔιαγραφή